Solitude on Sunday #2

DSC_0855 (2).JPGIk schreef al eerder over mijn Solitude on Sunday experiment, waarbij ik een dag alleen en zonder sociale media doorbracht. Heb je die post nog niet gelezen, klik dan hier om hem alsnog te lezen. Die rustige zondag beviel zo goed, dat ik besloot het experiment te herhalen. Deze keer op een maandag, maar dat mag de pret niet drukken, toch? 😉

Ik informeerde mijn vrienden opnieuw dat ik een dag alleen bereikbaar zou zijn via sms en telefonisch contact en schakelde mijn internet uit. Alleen al het feit dat ik het gevoel heb dat ik dat moet melden zegt maar weer hoe verkleefd ik ben met mijn WhatsApp. Ik merk bij mezelf dat ik zo bang ben om iets te missen. En dan bedoel ik vooral dat een goede vriend(in) er even doorheen zit en contact met me zoekt, of dat iemand een dringende vraag heeft. Ik ben zo bang dat ze me niet durven te bellen en zich afgewezen zullen voelen als ik niet terug app. En dat wil ik kostte wat het kost voorkomen. Dus bij deze lieve mensen in mijn omgeving: bel me gewoon! Dat mag altijd!

Als ik zo nalees wat ik net geschreven hebt, dan vind ik dat wel lichtelijk overdreven van mezelf. Mijn naasten zijn prima in staat zichzelf te redden en hebben meer mensen in hun sociale netwerk dan alleen mij. Ik ben bovendien geen superwoman die altijd maar in staat moet zijn om alles voor iedereen op te lossen. En ik maak mijn eigen aandeel waarschijnlijk weer te belangrijk.

Dus hop Natas: uit met dat internet! Tijd voor stilte.

En stil was het.

Tergend stil.

Zo’n stilte die me een onrustig gevoel geeft, die me dwingt om stil te zitten en naar binnen te kijken. Tegen zo’n stilte wil ik alleen maar vechten. En dat deed ik. Ik luisterde vijf podcasts totdat ik besefte dat ik niet meer hoorde wat er eigenlijk gezegd werd. Ik poetste mijn kamer, waste af, kookte voor de komende week en deed de was. Ik rende naar de supermarkt, luisterde muziek en danste door de kamer. Ik propte vlug een lunch naar binnen omdat ik geen geduld had om stil te zitten.

Toen besloot ik dat het tijd was voor echte stilte. Ik kon maar doorgaan en doen alsof ik de stilte niet vreeswekkend vond en me helemaal comfortabel voelde in mijn eentje.

Maar wie hield ik nou voor de gek?

Juist. Mezelf.

Dat was het moment dat ik serieus overwoog om gewoon mijn internet aan te zetten en te doen alsof dit experiment nooit had plaatsgevonden. Ik hoef aan niemand verantwoording af te leggen, dacht ik nog. Maar in plaats daarvan pakte ik water, zonnebrand, een bikini en een yogamat in en vertrok naar het waalstrand.

DSC_0854.JPG

Ik vond een strandje dat helemaal leeg was en zocht een vlak plekje in de zon, waar ik neerstreek op mijn yogamat. De onrust verdween en maakte plaats voor een stortvloed aan gedachten over anderen. Wat wil ik hen vertellen? Hoe gaat het met hen? Heb ik wel het juiste tegen hen gezegd? Weten ze wel hoeveel ik om ze geef? Uit ik mijn dankbaarheid wel genoeg? Voelen ze zich gehoord en gezien door mij? Geven ze eigenlijk wel om mij? Hoe weet ik dat? Luister ik te weinig naar anderen? Of juist te veel? En dat terwijl de belangrijkste vraag die ik mezelf kon stellen was:

“Hoe gaat het nu met mij?”

Au.

Eerlijk? Ik was mezelf aan het afzonderen en ik verlangde juist naar verbinding met anderen. Ik verlangde ernaar om gezien en gehoord te worden, om gekoesterd en geliefd te worden. Net als ieder mens, neem ik aan.

Daarmee besefte ik me hoezeer ik me normaal gesproken geliefd voel, maar hoezeer ik mezelf terg met mijn gedachten. Hoezeer ik twijfel zaai in mezelf en mezelf naar beneden praat. Hoe ik mezelfHartjeshanden bang maak voor het moment dat mijn geliefden er niet zullen zijn. Maar, besefte ik, dat is helemaal niet nodig. Ik ben het waard om lief te hebben, wat er ook gebeurt. En zelfs als iedereen me verlaat, kan ik nog op mezelf terugvallen. Want ik hou van mezelf, van alle aspecten van mezelf, onvoorwaardelijk. En daarom hoef ik niet te reageren vanuit de angst die ik voel. Ik kan de angst laten zijn en langzaam laten wegglijden, als een golf die het strand op glijdt en langzaam weer wegspoelt. Ik kan onvoorwaardelijk liefhebben, want ondanks dat ik misschien gekwetst zal worden, zal ik heel zijn.

Bij het idee om dit te delen voel ik me al misselijk worden. Maar in het kader van kwetsbaarheid ga ik het toch doen. Ik wil afsluiten met mijn lievelingsgedicht van Mary Oliver:

The Journey

One day you finally knew

what you had to do, and began,

though the voices around you

kept shouting

their bad advice –

though the whole house

began to tremble

and you felt the old tug

at your ankles.

“Mend my life!”

each voice cried.

But you didn’t stop.

You knew what you had to do,

though the wind pried

with its stiff fingers

at the very foundations,

though their melancholy

was terrible.

It was already late

enough, and a wild night,

and the road full of fallen

branches and stones.

But little by little,

as you left their voice behind,

the stars began to burn

through the sheets of clouds,

and there was a new voice

which you slowly

recognized as your own,

that kept you company

as you strode deeper and deeper

into the world,

determined to do

the only thing you could do –

determined to save

the only life that you could save.

Handtekening

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s